कविता

जाई गंधाळून गेली

जाई उमलून आली
जीव गंधाळून गेली
लाजलाजून वेलीशी
काही गुज ती बोलली

तुझ्यावर बागडून
कळी कळी की खुलली
वारा भेटताच तिला
धुंद होऊन डोलली

अलगद उमलून
गाली हसली पाकळी
तिच्या गालावर खुले
एक चांदणीची खळी

माझा रसिक कोमल
हृदयाचा मक्तेदार
नाही तोडणार मला
वेलीवरी ठेवणार

कधी वाटते मलाही
त्याला गंध कसा देऊ
मग सांडते अंगणी
सेज गवताची मऊ

हळुवार मनाचा तो
अलगद हुंगणार
साऱ्या जन्माचा सुगंध
देत जाई रंगणार